| 1. |
ōlim pāstor in silvā ambulābat. subitō leōnem cōnspexit. leō tamen pāstōrem nōn agitāvit. leō lacrimābat! pāstor, postquam eōnem cōnspexit, erat attonitus et rogāvit, "cūr lacrimās, leō? cūr mē nōn agitās? cūr mē nōn cōnsūmis?" |
|
| 2. |
leō trīstis pedem ostendit. pāstor spīnam in pede cōnspexit, tum clāmāvit, "ego spīnam videō! ego spīnam ingentem videō! nunc intellegō! tū lacrimās, quod pēs dolet." |
|
| 3. |
pāstor, quod benignus et fortis erat, ad leōnem cautē vēnit et spīnam īnspexit. leō fremuit, quod ignāvus erat.
"leō!" exclāmāvit pāstor, "ego perterritus sum, quod tū fremis. sed tē adiuvō. ecce! spīna!" |
|
| 4. |
postquam hoc dīxit, pāstor spīnam quam celerrimē extrāxit. leō ignāvus iterum fremuit et ē silvā festīnāvit. |
|
| 5. |
posteā, Rōmānī hunc pāstōrem comprehendērunt, quod Christiānus erat, et eum ad arēnam dūxērunt. postquam arēnam intrāvit, pāstor spectātōrēs vīdit et valdē timēbat. tum pāstor bēstiās vīdit et clāmāvit, "nunc moruus sum! videō leōnēs et lupōs. ēheu!" |
|
| 6. |
tum ingēns leō ad eum ruit. leō, postquam pāstōrem olfēcit, nōn eum cōnsūmpsit sed lambēbat! pāstor attonitus leōnem agnōvit et dīxit, "tē agnoscō! tū es leō trīstis! spīna erat in pede tuō." |
|
| 7. |
leō iterum fremuit, et pāstōrem ex arēnā ad salūtem dūxit. |
|